İnsan çoğu zaman kalbî hastalıkları ve nefsin hileleri nedeniyle kendi hatalarını göremeyeceği gibi kimi zaman da görmek istemez. Halbuki kalbimizi kötü huylardan arındırmamız ve onu güzel huylarla bezeyebilmemiz, ömrümüzünde kısalığı göz önünde bulundurulduğunda en önde gelen vazifemiz olmalı beklide !

Eğer sadece kendi kendimize göstereceğimiz çabalar ile hatta ve hatta ilim ile iştigal ederek bile( birde Bilgi edinmekteki maksadın ne olduğu bilinmiyor ise ), kişinin kendisini ıslahı, iç dünyasının kemale ermesi- Kişinin maneviyat bakımından olgunlaşması ( tabiri caizse; hamlıktan pişmeye, pişmekten yanmaya doğru giderek Allah katında yücelmesi ) mümkün olabilir mi ?

* Nasılki, bir meyve ağacı bile kendiliğinden yerden biter, hiç kimse onunla ilgilenmez, aşılamaz, bakımını yapmazsa, o ağaçtan tatlı meyve beklemek abes olur ise insan içinde benzer bir durum sözkonudur diye düşünülebilir. Elinden tutup ona hakikat yolunu gösterecek bir manevi rehber olmazsa kemalât sahibi olma( iradeyi Tanrı'ya teslim etme ) ihtimali imkansıza yakın derecede zorlaşır.

* Eğer hastaysanız bir doktora ihtiyaç duyarsınız ve doktor rahatsızlıklarınızla nasıl uğraşacağını bilendir.

* Nasıl yürüyeceğinizi bir kere öğrendiğinizde zeminde kendiniz yürüyebilirsiniz fakat Everest Tepesi'ne tırmanmak istiyorsanız bir rehbere ihtiyaç duyarsınız ve bu husus, ancak ve ancak rehberin sahib olduğu unsurların en başta geleni olan manevi feyz ile mümkün olacaktır.

* "Allah'a ulaşmaya vesile arayın" (Maide, 35) ayet-i celilesinde anılan vesile, neden mürşid-i kâmiller (mânevî değerlerin temsilcisi ) olmasın...

Doğru yolu arayanları, saadete ulaştıran yollara kavuştururuz. (Ankebut 69)

Sn. Cenap BAŞMAN' ın verdiği, kendine has terminolojisi olan bilgilerinde içine, önyargılı olmadan, tarafsız bir gözle bakarak, vicdan ve irademizin ışığında değerlendirerek girilmesi, sonsuz sınırsız ummana kapılar açılmasını sağlayacağına inanıyor en içten sevgi ve saygılarımı sunuyorum

Haşmet